Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

10 απλές καθημερινές συνήθειες που βελτιώνουν τη ζωή μας

Δέκα συμβουλές από την επιστημονική έρευνα σχετικά με τον πως μπορούμε να βελτιώσουμε την ζωή μας με απλές καθημερινές συνήθειες.

1) Βγείτε έξω στη φύση

Το πιθανότερο είναι ότι υποτιμάτε πόσο σημαντική είναι η επαφή με την φύση. Και μάλλον αυτό συμβαίνει, αφού υπάρχει επιστημονική μελέτη που το πιστοποιεί.
Όμως, αποδεδειγμένα η επαφή με την φύση προσφέρει τα εξής θετικά:
  • μειώνει το στρες ,
  • μας κάνει πιο δημιουργικούς,
  • βελτιώνει τη μνήμη,
  • κάνει πιο έντονη την επιθυμία για κοινωνική προσφορά
  • μειώνει τον εγωκεντρισμό

2) Γυμναστείτε

Όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι αυτό, αλλά λίγοι άνθρωποι το πράττουν με συνέπεια.
Εκτός από τα οφέλη για την υγεία που όλοι τα γνωρίζουμε, η άσκηση προσφέρει επιπλέον και τα εξής:
  • μας κάνει πιο έξυπνους,
  • πιο ευτυχισμένους ,
  • βελτιώνει τον ύπνο ,
  • αυξάνει την λίμπιντο
  • αυξάνει την αυτοεκτίμηση, αφού αισθανόμαστε καλύτερα για το σώμα μας.
Μια μεγάλη μελέτη του Χάρβαρντ στην οποία παρακολούθησαν 268 ανθρώπους για περισσότερα από 70 χρόνια, αξιολόγησε την άσκηση  ως ένα από τα μυστικά για μια καλή ζωή .

3) Περάστε χρόνο με τους φίλους και την οικογένεια

Ο ειδικός από το Χάρβαρντ στην επιστήμη της ευτυχίας,   Daniel Gilber, προσδιόρισε αυτό ως μία από τις μεγαλύτερες πηγές ευτυχίας στη ζωή μας .
Οι σχέσεις αξίζουν περισσότερο απ' όσο φαντάζεστε.
Αισθανόμενος κάποιος κοινωνικά απόβλητος, έχει αυτό επιπτώσεις στην ευφυΐα του, ακόμα και στην υγεία του.  Η μοναξιά μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό επεισόδιο και διαβήτη.
Οι μακροβιότεροι άνθρωποι στην γη, δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική συμμετοχή. Οι καλές σχέσεις είναι πιο σημαντικές ακόμα και από την γυμναστική, για μεγάλη διάρκεια ζωής.
Οι φίλοι είναι το κλειδί για τη βελτίωση της ζωής σας. Μοιραστείτε μαζί τους τα καλά νέα και ανταποκριθείτε ενθουσιωδώς όταν αυτοί μοιράζονται καλές ειδήσεις μαζί σας.
Θέλετε να αισθανθείτε άμεσα πιο ευτυχισμένοι; Κάντε κάτι καλό γι' αυτούς.

4) Εκφράστε ευγνωμοσύνη

Οι μελέτες δείχνουν ότι αυτό θα σας κάνει πιο ευτυχισμένους. Χρησιμοποιείστε όποιον τρόπο σας βολεύει. Από το να σημειώνετε τα καλά πράγματα που σας συμβαίνουν καθημερινά, μέχρι να απαριθμείτε αυτά για τα οποία θεωρείτε ότι θα έπρεπε να είστε ευγνώμων.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ακόμα και το να  βελτιώσετε τις σχέσεις σας, και τελικά να κάνετε καλύτερη τη ζωή για όλους γύρω σας.

5) Διαλογιστείτε

Ο διαλογισμός μπορεί να αυξήσει την ευτυχία, αλλά και να βοηθήσει να βρείτε κάποιο νόημα στην ζωή.
Ταυτόχρονα μειώνει:
  •  το θυμό,
  • το άγχος,
  • την κατάθλιψη
  • την κούραση .
Με παρόμοιο τρόπο, η προσευχή μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα - ακόμα και αν δεν είστε θρήσκοι!

6) Κοιμηθείτε επαρκώς

Δεν μπορείτε να εξαπατήσετε τον εαυτό σας σχετικά με τον ύπνο. Η κούραση  δυσκολεύει την αίσθηση της ευτυχίας.
Η έλλειψη ύπνου αυξάνει τις πιθανότητες να αρρωστήσετε, ενώ αντίθετα ο επαρκής ύπνος βοηθάει ακόμα και στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, για προβλήματα που σας ταλαιπωρούν πριν κοιμηθείτε.
Η έλλειψη ύπνου κάνει πιθανότερο να συμπεριφερθείτε ανήθικα.
Ακόμα και οι γρήγοροι ύπνοι είναι πάρα πολύ σημαντικοί:
  • Αυξάνουν την εγρήγορσης και της απόδοση στην εργασία,
  • ενισχύουν την ικανότητα μάθησης,
  • 'καθαρίζουν' τα αρνητικά συναισθήματα ενώ παράλληλα ενισχύουν τα  θετικά.

7) Βάλτε προκλήσεις στον εαυτό σας

Μαθαίνοντας μια ακόμα ξένη γλώσσα, ακονίζει το μυαλό σας.
Τα μαθήματα μουσικής αυξάνουν τον δείκτη νοημοσύνης.
Αμφισβητώντας τις πεποιθήσεις σας, ενισχύει την ευφυΐα σας.
Για να αυξήσετε την δύναμη της θέληση σας, αρκεί μόνο μικρή προσπάθεια καθημερινά. Ο 'μυς' της θέλησης καθορίζει σε μεγαλύτερο βαθμό από τον δείκτη IQ, το κατά πόσο θα πετύχετε τους στόχους σας.
Το να μην έχει μελετήσει κανείς αρκετά και να μην έχει αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν, είναι δύο από τα πράγματα για τα οποία μετανοούν περισσότερο όσοι κοιτάζουν πίσω στην ζωή τους.

8) Γελάτε

Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν το χιούμορ για να αντιμετωπίζουν το άγχος και τις δυσκολίες:
  • έχουν καλύτερο ανοσοποιητικό σύστημα,
  • μειωμένο κίνδυνο καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου,
  • αισθάνονται λιγότερο πόνο ακόμα και κατά τη διάρκεια οδοντιατρικών εργασιών
  • ζουν περισσότερο.
Το γέλιο λειτουργεί σαν μια καθημερινή βιταμίνη .
Αναπολώντας τις αστείες στιγμές μπορεί να βελτιώσεις ακόμα και τις σχέσεις σας .
Όλες οι μελέτες επιβεβαιώνουν ότι το γέλιο και το χιούμορ προσφέρουν πολλά οφέλη.

9) Αγγίξτε

Το άγγιγμα μπορεί :
  • να μειώσει το άγχος ,
  • να βελτιώσει την απόδοση,
  • και να σας βοηθήσει να είστε πιο πειστικοί.
Οι αγκαλιές μας κάνουν να αισθανόμαστε πιο ευτυχισμένοι.
Το σεξ βοηθάει στην πρόληψη καρδιακών προσβολών, βελτιώνει  το ανοσοποιητικό σύστημα .

10) Αισιοδοξείτε

Όσο δύσκολο κι αν είναι στην τωρινή συγκυρία, δεν πρέπει να παραλείπουμε να τονώνουμε το αίσθημα της αισιοδοξίας.
Η αισιοδοξία βελτιώνει την υγεία μας , μας κάνει πιο ευτυχισμένους,  και αυξάνει το προσδόκιμο ζωής .
Ο στρατός προσπαθεί να εμφυσήσει αισιοδοξία στους στρατιώτες, προκειμένου να αυξήσει την ψυχική τους δύναμη.
Οι μελέτες δείχνουν ότι η μεγάλη αυτοπεποίθηση βελτιώνει  την απόδοση .

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Το σχολείο που ονειρεύεσαι υπάρχει!

Το πρώτο πράγμα που σ' εντυπωσιάζει φτάνοντας στο Summerhill είναι ότι δεν έχει πόρτα. Απλά στρίβεις σ' ένα δρομάκι και είσαι μέσα. Ποιο ιδιωτικό σχολείο δεν έχει πόρτα, κάγκελα και φύλακες;
«Η Ζόι θα 'ρθει σε 10 λεπτά» μας λέει η γραμματέας. Η Ζόι Ρέντχεντ είναι η σημερινή διευθύντρια (κόρη του ιδρυτή A.S. Neill). Όσο περιμένουμε, ξεφυλλίζουμε το διαφημιστικό φυλλάδιο του σχολείου. Έχει ελάχιστες φωτογραφίες από μαθήματα. Κυρίως είναι φωτογραφίες παιδιών που παίζουν, που τρέχουν, που γελάνε αλλά και που κλαίνε. «Τα παιδιά είναι ελεύθερα να δοκιμάζουν όλα τα συναισθήματα –ακόμα και τ' αρνητικά» λέει από κάτω η λεζάντα. Υπάρχουν και φωτογραφίες αποφοίτων με το επάγγελμα που διάλεξαν: Επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, film stars (Ρεμπέκα ντε Μορνέ η πιο διάσημη), αγρότες, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές Πανεπιστημίου… Αυτό είναι και ένα από τα αινίγματα που ήρθαμε να λύσουμε στο Summerhill: Πώς μπορεί ένα σχολείο (που για τα ελληνικά δεδομένα είναι ξέφραγο αμπέλι) να πραγματοποιεί, έστω και από σπόντα, το όνειρο κάθε Ελληνίδας μάνας: να δει το παιδί της γιατρό ή δικηγόρο…
Η Ζόι δεν θυμίζει σε τίποτα διευθύντρια. Απλή στο ντύσιμο, απλή στις χαιρετούρες, δε φαίνεται να την ενδιαφέρουν και πολύ οι δημόσιες σχέσεις. Εξάλλου είναι συνηθισμένη στους δημοσιογράφους. Στο σχολείο υπάρχει κάθε τρίμηνο μια «visitor's day» για επισκέπτες και δημοσιογράφους απ' όλο τον κόσμο. Εμείς από δυσπιστία δε διαλέξαμε αυτή τη μέρα, για να έχουμε μια πιο «αντικειμενική» ματιά.
«Ακολουθήστε με» μας λέει και αρχίζει να μας ξεναγεί στο «προαύλιο» του σχολείου. Το προαύλιο είναι 45 στρέμματα! Έχει γήπεδο ποδοσφαίρου, γήπεδο χόκεϊ, πισίνα, ένα μικρό δάσος… «Το καλοκαίρι τα παιδιά κατασκηνώνουν εκεί» μας λέει. «Φτιάχνουν μόνοι τους τέντες, σκηνές…»
3_10b
Υπάρχουν μέρη που τα παιδιά απαγορεύουν σ' εσάς τους μεγάλους να πάτε;
Όχι. Αν θέλουν να μείνουν μόνα, έχουν τα δωμάτιά τους. Γιατί να υπάρχουν απαγορευμένοι χώροι; Είμαστε όλοι ίσοι. Οι μεγάλοι είναι απλά… μεγάλοι, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο.
Μας δείχνει ένα τεράστιο δέντρο. Είναι η «μεγάλη βελανιδιά», σήμα κατατεθέν του σχολείου σε πολλές φωτογραφίες. Από τα κλαδιά της κρέμονται μακριά σχοινιά. Τα παιδιά συχνά ανεβαίνουν στο δέντρο, πιάνουν το σχοινί, πέφτουν στο κενό και κάνουν αιωρήσεις…
Έχουν κάνει ποτέ μάθημα πάνω στη βελανιδιά;
Έχουν κάνει πειράματα με τη βαρύτητα.
Δεν είναι επικίνδυνο να ανεβαίνουν τόσο ψηλά;
Είναι λίγο επικίνδυνο, αλλά εμείς το επιτρέπουμε. Αυτό είναι βασικό στη φιλοσοφία του Summerhill. Επιτρέπουμε στα παιδιά να εκτίθενται σε κάποιους κινδύνους.
Σωματικούς κινδύνους;
Όχι μόνο σωματικούς. Μιλάω και για συναισθηματικούς κινδύνους. Όταν ζεις σ' ένα ελεύθερο περιβάλλον, όπως εμείς εδώ, εκτίθεσαι ανά πάσα στιγμή για το ποιος είσαι, τι λες και τι κάνεις. Μαθαίνεις ρισκάροντας και κάνοντας λάθη. Κι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να μαθαίνεις.
Πες μας ένα παράδειγμα συναισθηματικού ρίσκου.
Το να εκθέσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, το οποίο σ' ένα συμβατικό περιβάλλον δε θα τολμούσες να εκθέσεις. Εδώ τα παιδιά ξέρουν ότι μπορούν να είναι μερικές φορές κακά, να κλέψουν κάτι ή να είναι αγενή το ένα με το άλλο. Νιώθουν αρκετά άνετα ώστε να πειραματιστούν μ' ένα κομμάτι του εαυτού τους. Εννοείται, βέβαια, ότι μετά κάποιος θα τους καταγγείλει, θα τους φέρει στη σχολική συνέλευση και θα φάνε πρόστιμο. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ανακαλυπτεις τι συμβαίνει όταν είσαι αγενής με τους άλλους.
Δηλαδή στο Summerhill επιτρέπεται να είσαι κακός;
Όχι, δεν καταλάβατε. Δεν επιτρέπεται! Αν σε χτυπήσω, θα φάω πρόστιμο. Αλλά ηθικά δεν το θεωρούμε κάτι ανεπίτρεπτο. Δεν πιστεύουμε ότι είσαι ξαφνικά χειρότερος άνθρωπος, αλλά ότι περνάς μια κακή φάση. Αυτό είναι όλο. Και είναι τελείως διαφορετικό από τα περισσότερα σχολεία όπου όταν είσαι κακός, σε χαρακτηρίζουν και κακό. Αυτή είναι μια λεπτή και σημαντική διαφορά.
Στην ενήλικη ζωή όταν είσαι κακός, πας φυλακή…
Ακριβώς! Γι' αυτό καλό είναι να μαθαίνεις όσο καιρό είσαι ανήλικος! (γέλια)
Όταν κάποιος «τρώει πρόστιμο», τι εννοείς; Πραγματικά λεφτά;
Ναι, είναι βέβαια γελοία πρόστιμα (συνήθως λίγες πένες ή άντε μερικές λίρες). Σημασία δεν έχει το ποσό, αλλά το γεγονός ότι έρχεσαι σε δύσκολη θέση στη συνέλευση μπροστά σε όλους. Και άλλες φορές δεν είναι ποσό, είναι μια τιμωρία, π.χ. όταν έρθει η ώρα του φαγητού θα μπεις στο τέλος της ουράς. Ή αν σου αρέσει το ποδήλατο, δε θα κάνεις ποδήλατο για δύο ημέρες. Η τιμωρία προσαρμόζεται στο δράστη και στο... έγκλημα.
Συνεχίζουμε την ξενάγηση. Περνάμε από το θέατρο (ένα μικρό ξύλινο θέατρο), την αίθουσα μουσικής, το στούντιο ηχογράφησης, το ξυλουργείο (τον πιο δημοφιλή χώρο του σχολείου) και καταλήγουμε στα δωμάτια των παιδιών. Τα μεγαλύτερα παιδιά (13-17 χρονών) ζουν μόνα τους κι έχουν τα δικά τους δωμάτια. Τα μικρότερα ζουν με τους «house parents», ενήλικους που τα προσέχουν. Ζητάμε από την Ζόι την άδεια να τριγυρίσουμε για λίγο μόνοι μας στο σχολείο. «Δεν το επιτρέπω συνήθως» μας λέει. «Τον περασμένο μήνα είχε έρθει ένας δημοσιογράφος από τους Times και ήμουν όλη την ώρα μαζί του».
Είναι αλήθεια ότι πριν μερικά χρόνια μια εφημερίδα δωροδόκησε μαθητές για να φωτογραφηθούν γυμνοί στο γρασίδι;
Ναι, το δοκίμασε, αλλά οι μαθητές είπαν «όχι». Συχνά στη Βρετανία οι εφημερίδες θέλουν να βγάζουν μια κακή εικόνα για το σχολείο.
Γιατί;
Δεν ξέρω… Ίσως γιατί ένα «κακό» Summerhill πουλάει πιο πολύ. Πιστεύουν ότι είναι μια ιστορία «too good to be true»… Τέλος πάντων, εσάς σας εμπιστεύομαι. Μην αργήσετε για τη συνέλευση.
Μετά από λίγη ώρα στο Summerhill, αρχίζεις να αισθάνεσαι περίεργα απέναντι στα παιδιά. Για οτιδήποτε πρέπει να τους ζητάς την άδεια. «Θέλεις να μιλήσουμε;», «Σε πειράζει να σε φωτογραφίσουμε;» Τα περισσότερα βέβαια δεν είχαν πρόβλημα. Αλλά δυο-τρία είπαν «Ναι, με πειράζει!».
Η σχολική συνέλευση είναι ο πιο σημαντικός θεσμός του σχολείου. Εκεί λύνονται όλα τα προβλήματα της κοινότητας και ψηφίζονται όλοι οι νόμοι. Η ψήφος ενος 6χρονου παιδιού μετράει όσο η ψήφος της διευθύντριας. Πριν μπούμε γίνεται ψηφοφορία για το «αν επιτρέπεται σε δυο Έλληνες δημοσιογράφους να παρακολουθήσουν τη συνέλευση». Ευτυχώς λένε ναι.
3_143_15
Με τι μοιάζει η συνέλευση; Το βασικό είναι ότι ακούνε με προσοχή ο ένας τον άλλο. Αυτή που παρακολουθήσαμε εμείς κράτησε περίπου μια ώρα. Έγιναν στην αρχή κάποιες ανακοινώσεις και κάποια παιδιά πήραν άδεια να πάνε σε μια συναυλία. Μετά κάποιο παιδί από την «Επιτροπή Υγείας και Ασφάλειας» κατήγγειλε τον Τζόι, γιατί κάπνιζε στο δωμάτιό του. Το κάπνισμα στα δωμάτια απαγορεύεται για λόγους ασφαλείας (επιτρέπεται μόνο έξω και μακριά από τα μικρά παιδιά), γι' αυτό και το πρόστιμο ήταν βαρύ (5 λίρες). Το πιο ενδιαφέρον όμως σημείο ήταν όταν ο Γουίλ ζήτησε την άδεια να λείψει για το Σαββατοκύριακο και άρχισε να γελάει. Τότε μια καθηγήτρια είπε ότι ο Γουίλ δεν το παίρνει σοβαρά και δεν πρέπει να συζητήσουν το αίτημά του. Τα άλλα παιδιά όμως τον υπερασπίστηκαν. Το γιατί μας το εξήγησε η Ζόι μετά τη συνέλευση: «Ο Γουίλ είναι 14 χρονών και καινούριος στο σχολείο. Ήταν πριν σ' ένα δημόσιο σχολείο και αισθανόταν πολύ αμήχανα που μιλούσε στη συνέλευση, γι' αυτό και χαζογελούσε. Η καθηγήτρια δεν το πρόσεξε αυτό. Το πρόσεξε όμως ένα κορίτσι που καθόταν δίπλα του και είπε “Δε μας κοροϊδεύει, απλά νιώθει αμήχανα, γι' αυτό γελάει”. Έκανε δηλαδή μια ψυχολογική παρατήρηση που θα περίμενες να την κάνει μόνο ένας μεγάλος».
Ένα παιδάκι όμως που είναι μόνο 6 χρονών τι καταλαβαίνει από αυτή τη συνέλευση;
Πολύ λίγα πράγματα, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μπορεί να έρθει και ότι μπορεί να σηκώσει το χεράκι του και να ψηφίσει. Κι αυτό του δίνει μια αίσθηση δύναμης.
Η κοινότητα είναι ένα υποκατάστατο της οικογένειας;
Όχι, είναι μια προέκταση.
Ναι, αλλά αν τα παιδιά ζουν εδώ τον περισσότερο καιρό, χάνουν την πραγματική τους οικογένεια.
Όχι, δεν τη χάνουν. Καταρχάς, έχουν μεγάλες διακοπές: δύο μήνες το καλοκαίρι, ένα μήνα τα Χριστούγεννα, ένα μήνα το Πάσχα. Ξέρουν ότι η οικογένειά τους είναι πάντα εκεί και τα περιμένει. Αυτό που βιώνουν στο σχολείο είναι κάτι έξτρα. Είναι κάτι ανάμεσα σε οικογένεια και «φυλή» με πολλά αδέλφια, ξαδέλφια, θείους... που είναι πάντα κοντά. Γιατί τα παιδιά τι θέλουν; Να είναι με συνομηλίκους τους, να παίζουν μαζί, να κοιμούνται μαζί...
Είναι, όμως, σε θέση να κρίνουν τι είναι καλό γι' αυτά;
Μα το είδατε πριν από λίγο στη συνέλευση. Πώς ήταν σε θέση να ακούνε, να κρίνουν και να ψηφίζουν;
Και προτιμούν το σχολείο απ' την οικογένεια;
Μα αγαπούν την οικογένειά τους. Και μάλιστα αποκτούν και καλύτερη σχέση μαζί της. Σκεφτείτε το εξής: Σε μια συνηθισμένη οικογένεια το παιδί ξυπνάει το πρωί, οι γονείς του φωνάζουν «κάνε γρήγορα!»... «έφαγες;»... «πάρε την τσάντα σου!»... «τρέξε στο σχολείο!»... Το παιδί τα κάνει όλα αυτά με βαριά καρδιά. Το βράδυ πάλι νέες ερωτήσεις: «Διάβασες τα μαθήματά σου; Γιατί βλέπεις τηλεόραση;». Υπάρχουν συνέχεια τριβές και καβγάδες... Πολλοί γονείς που έχουν φέρει το παιδί τους στο Summerhill έρχονται μετά από λίγο καιρό και μου λένε: «Το παιδί μου άλλαξε, είναι πολύ πιο ήρεμο», «Ναι, γιατί είναι ελεύθερο», τους απαντώ.
Τελικά η επιτυχία του Summerhill είναι ότι... υπάρχει;
Ναι, δεν είναι ένα πείραμα πια, είναι μια πραγματικότητα.
Γιατί όμως έχει μόνο 90 παιδιά;
Γιατί δε θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν κοινότητα αν είχε περισσότερα.
Δέχεστε όμως πολλές αιτήσεις;
Όχι πολλές. Παίρνουμε όλα σχεδόν τα παιδιά που ενδιαφέρονται, αρκεί να είναι στη σωστή ηλικία, γιατί τα μεγαλύτερα δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Αυτό που έχει σημασία για μας είναι να πιστεύουν οι γονείς σε αυτό που κάνουμε. Πριν δεχτούμε το παιδί, τους τονίζουμε: «Καταλαβαίνετε ότι το παιδί σας δε θα είναι υποχρεωμένο να πηγαίνει στο μάθημα ή ότι θα μπορεί να βρίζει αν θέλει;».
Πώς εξηγείς ότι ελάχιστοι γονείς είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
Ίσως επειδή για εκατοντάδες χρόνια είναι ριζωμένη μέσα τους η αντίληψη ότι τα παιδιά τους χωρίς τους ίδιους είναι απροστάτευτα.
Ποιο είναι το όραμά σου για το Summerhill;
Θα ήθελα η ιδέα του Summerhill να επεκταθεί. Να υπάρχουν κοινότητες σαν το Summerhill σε κάθε πόλη και χωριό. Ένας κόσμος από ανθρώπους που υπήρξαν ευτυχισμένα παιδιά θα ήταν σίγουρα ένας καλύτερος κόσμος.
Μήπως ο Τζορτζ Μπους έχει τελειώσει το Summerhill;
Δεν είμαι σίγουρη. Θα τσεκάρω τα αρχεία μας, αλλά για κάποιο λόγο νομίζω ότι δε θα βρω το όνομά του. Ούτε του φίλου του, του Μπλερ... (γέλια)
«Όλη η εκπαίδευση είναι λάθος! Είναι φόβος και πειθαρχία. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τα παιδιά, που θα 'πρεπε όλη την ημέρα να κινούνται, κάθονται στον πισινό τους περίπου 6 ώρες την ημέρα! Είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση, ενάντια στην φύση του παιδιού» 
A.S. Neill - Ιδρυτής
Ένα κοριτσάκι περιμένει να φυσήξει αέρας για να δει αν λειτουργεί το ιστιοφόρο που έφτιαξε στο ξυλουργείο. «Αν δεν κινηθεί γρήγορα», μας είπε, «θα πάω πίσω στο ξυλουργείο να δω τι φταίει»
Ένα κοριτσάκι περιμένει να φυσήξει αέρας για να δει αν λειτουργεί το ιστιοφόρο που έφτιαξε στο ξυλουργείο.
«Αν δεν κινηθεί γρήγορα», μας είπε, «θα πάω πίσω στο ξυλουργείο να δω τι φταίει»
Από τα εργοστάσια εξετάσεων στο Summerhill
Μετά τη διευθύντρια συναντάμε δύο από τους καθηγητές του σχολείου: τον Τζέισον (Φιλόλογο) και τον Λέναρντ (Μαθηματικό). Και οι δύο πριν έρθουν στο Summerhill είχαν εργαστεί σε «κανονικά» σχολεία και δεν το είχαν αντέξει. «Εργοστάσια εξετάσεων» τα αποκαλεί ο Τζέισον και τον καταλαβαίνουμε α-πό-λυ-τα.
Τα παιδιά ακολουθούν κάθε χρόνο το πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας;
Λέναρντ: Όχι, καθόλου. Στην αρχή κάθε χρονιάς αποφασίζουν τα ίδια τι μαθήματα θέλουν να παρακολουθήσουν. Γίνονται κάποιες ενημερωτικές συναντήσεις και λέμε στα παιδιά: «Μπορείς να διαλέξεις ό,τι θέλεις, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι για να μάθεις, ας πούμε, μια ξένη γλώσσα θα χρειαστείς τρία χρόνια συνεχούς δουλειάς». Εμείς τους δίνουμε πληροφορίες και αυτά αποφασίζουν.
Τζέισον: Κάτι άλλο που κάνουμε είναι να τα ενθαρρύνουμε να αναλαμβάνουν μόνα τους την εκπαίδευσή τους. Φέτος, για παράδειγμα, κάποια παιδιά της τάξης 3 (13-17 χρονών) αποφάσισαν να γυρίσουν μόνα τους μια ταινία. Γράψανε πρώτα το σενάριο και μου το φέρανε. «Είναι πολύ καλό», τους λέω, «αλλά λίγο μπερδεμένο». Και τους έκανα κάποιες παρατηρήσεις. Σημασία έχει ότι όλο αυτό δεν ξεκίνησε σαν μάθημα γραφής κειμένων, αλλά από την επιθυμία των παιδιών να γυρίσουν μια ταινία. Επίσης έτσι έμαθαν να χειρίζονται την βιντεοκάμερα. Ζήτησαν βοήθεια από την καθηγήτρια καλλιτεχνικών για να σκιτσάρουν τα πλάνα. Έφτιαξαν κάτι σπαθιά στο ξυλουργείο. Κατέβασαν ηχητικά εφέ από το ίντερνετ για τους ήχους της μάχης. Τώρα ετοιμάζουν σκηνικά και κουστούμια... Μαθαίνουν κάνοντας αυτό που τους αρέσει.
Αν ένα παιδί δεν έρθει στο μάθημα, θυμώνεις;
Όχι, γιατί να θυμώσω;
Κι αν στο επόμενο μάθημα σου ζητήσει να επαναλάβεις αυτά που έχασε;
Α, όχι. Αυτό δεν το κάνω. Ήταν επιλογή του να χάσει το μάθημα και θα πρέπει μόνο του να κάνει ό,τι χρειάζεται για να μη μείνει πίσω.
3_13
Τρώνε και οι καθηγητές πρόστιμα από τη συνέλευση;
Ναι, βέβαια. Εγώ είχα φάει πρόστιμο επειδή ένα παιδί με είδε να καπνίζω ένα βράδυ 11.30 η ώρα έξω από το κεντρικό κτίριο. Ο νόμος που έχουμε ψηφίσει απαγορεύει το κάπνισμα σε κεντρικούς χώρους. Το θέμα, βέβαια, δεν είναι το πρόστιμο. Όταν αναφέρεσαι στη συνέλευση, είτε μαθητής είσαι είτε καθηγητής, νιώθεις περίεργα. Δεν μπορείς να αγνοήσεις αυτό που σου λέει η κοινότητα.
Γιατί έχετε τόσους μαθητές από την Ιαπωνία;
Γιατί αν τα πράγματα στην Αγγλία είναι άσχημα, στην Ιαπωνία είναι εφιάλτης! Το σύστημά τους είναι απάνθρωπο. Τα παιδιά ξυπνάνε το πρωί, πάνε σχολείο, γυρνάνε σπίτι, τρώνε για μεσημέρι και μετά πάνε σε άλλο σχολείο το απόγευμα.
Τι άλλο σχολείο;
Έχουν κάτι σαν σχολεία που πάνε τα παιδιά μετά το κανονικό σχολείο. Νομίζω ότι τα έχετε και στην Ελλάδα.
Α ναι! Τα λέμε φροντιστήρια...

«Το φυσιολογικό για ένα παιδί είναι να ζει τη δική του ζωή – όχι τη ζωή
που οι αγχωμένοι γονείς του νομίζουν ότι θα ΅πρεπε να ζήσει, ούτε τη ζωή που του επιβάλλει ένας δάσκαλος που νομίζει ότι τα ξέρει όλα»
 A.S. Neill

3_20

Πηγή: Αντικλείδι

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Ο Καβάφης όπως μας βολεύει...

                                           Στίχος Καβάφη στο μετρό


Βαθύς, μεταφυσικός, παγκόσμιος, φιλοσοφικός, ερωτικός, πολιτικός, είναι μερικοί μόνον από τους χαρακτηρισμούς που έχουν αποδοθεί στον Καβάφη. Όλοι τον αφορούν. Γι' αυτό είναι τόσο δύσκολη ακόμη και η μελοποίηση του: παρ' ότι η μουσική είναι ίσως το καταλληλότερο «εργαλείο» για την προσέγγιση ενός ποιήματος, το εγχείρημα γίνεται επικίνδυνο όταν αφορά ένα έργο τόσο πολυσήμαντο και πολυ-συναισθηματικό όσο το καβαφικό.
Στίχος του Καβάφη σε λεωφορείο της Αθήνας.
Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι φοβάμαι, να επιχειρεί να απομονώσει κάποιος έναν καβαφικό στίχο, καταλήγοντας σε καταστροφικά ή και... «διαστροφικά» αποτελέσματα. Πάρτε για παράδειγμα τα καβαφικά ποιητικά θραύσματα που κατά πρωτοβουλία του Αρχείου Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση βρέθηκαν να ταξιδεύουν στην Αθήνα σε αφίσες τοποθετημένες σε μέσα μαζικής μεταφοράς, ώστε με τη διαμεσολάβηση της κάπως ποπ εικαστικής άποψης να κάνουν τους «στίχους οικείους και προσιτούς». Το αποτέλεσμα κάνει αντίθετα κάποιους, απομονωμένους από το σύμπαν τους, στίχους, πολιτικά ορθούς. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι ό,τι επιλέγεται από το αριστουργηματικό ποίημα «Εν μεγάλη Ελληνική αποικία 200 π.Χ.»: «Και τέλος πάντων να τραβούμε εμπρός» συμβουλεύει η αφίσα στα οπίσθια ενός λεωφορείου. Κι όμως, αν διαβάσει κάποιος ολόκληρο το ποίημα θα αντιληφθεί ότι εδώ ο Καβάφης δεν υψώνει το δάχτυλο, αλλά σαρκάζει.
Αν αυτή η περίπτωση είναι, όμως, απλώς ατυχής, η απομόνωση από το ίδιο ποίημα ενός άλλου στίχου, «είναι επικίνδυνων πράγμα η βία», διαστρέφει και παραβιάζει πλήρως το καβαφικό νόημα. Η «βία» εν προκειμένω είναι η βιασύνη:
«(...) Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία. Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια», γράφει ο Καβάφης.
Κι ενώ απομονωμένος ο στίχος γίνεται ένα «μοδάτο» ιδεολογικό σύνθημα, ο Καβάφης σ' αυτό το ποίημα άλλο στηλιτεύει και ειρωνεύεται πικρά. Δεν χρειάζεται να παραθέσουμε παρά το ίδιο το ποίημα:



Συμπέρασμα; Το θραύσμα που έχει επιλεγεί από το ανατριχιαστικά επίκαιρο ποίημα διαστρέφει την ίδια την ποιητική πρόθεση κι ακόμη χειρότερα ανάγει τον Καβάφη σε πολιτικό αναμορφωτή. Αλλά είναι τόσο σπουδαίος ο Καβάφης που ακόμη και τέτοια εγχειρήματα τα προβλέπει όταν π.χ. γράφει:
«Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία, 
 κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
 απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία, 
να δούμε τι απομένει πια, μετά 
 τόση δεινότητα χειρουργική»


Πηγή:Αντικλείδι

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Παγκόσμια ημέρα διατροφής- Γονείς .... τα παιδιά σας χρειάζονται σωστή διατροφή!


Ο ρόλος των γονέων
 Οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της διατροφικής συνείδησης των παιδιών. Ειδικά στις μικρότερες ηλικίες, αποτελούν το σημαντικότερο πρότυπο προς μίμηση, ενώ είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τη διαθεσιμότητα φαγητού. Δεν είναι τυχαίο ότι τα παιδιά που έχουν γονείς με αυξημένο σωματικό βάρος, κινδυνεύουν να γίνουν υπέρβαρα ή παχύσαρκα.

Το δυσάρεστο είναι ότι, σε πολλές περιπτώσεις, οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν κάποια έγκυρη διατροφική πληροφόρηση/εκπαίδευση. Μάλιστα, συχνά δέχονται αντικρουόμενα ή μεμονωμένα μηνύματα από διάφορες πηγές, με αποτέλεσμα να νιώθουν ανασφαλείς ή να ακολουθούν οδηγίες αμφίβολης προέλευσης.
Εξίσου σημαντικό είναι και το θέμα της ποσότητας. Πολλοί γονείς δεν έχουν επίγνωση του μεγέθους της μερίδας που πρέπει να σερβίρουν, με αποτέλεσμα να δίνουν στα παιδιά τους περισσότερο φαγητό από όσο χρειάζονται. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλές οικογένειες τα παιδιά καταναλώνουν μερίδες ενηλίκων από την ηλικία των 5-6 ετών.
Ένα ακόμη εμπόδιο στην υιοθέτηση υγιεινών διατροφικών συνηθειών είναι ο τρόπος επικοινωνίας τους από τους γονείς. Για παράδειγμα, πολλές φορές οι συνήθειες αυτές παρουσιάζονται σαν υπόθεση του υπέρβαρου παιδιού, οι οποίες δεν αφορούν την υπόλοιπη οικογένεια. Αυτό συμβαίνει συχνά σε νοικοκυριά όπου υπάρχει και παιδί με υγιές βάρος. Ωστόσο, η υποστήριξη από την οικογένεια είναι το Α και το Ω στην αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας. Επομένως, η τήρηση ίσων όρων για όλα τα μέλη είναι απαραίτητη. Με τον τρόπο αυτό δίνεται το μήνυμα ότι η ισορροπημένη διατροφή πρέπει να εφαρμόζεται από όλους, ανεξαρτήτως βάρους.
Νέα δεδομένα δείχνουν ότι τα παιδιά που έχουν γονείς, οι οποίοι κάνουν συχνά δίαιτες, έχουν αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και διατροφικών διαταραχών. Πλέον, οι περισσότεροι ενήλικες -ειδικά οι γυναίκες/μητέρες- κάνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους δίαιτα, αυξάνοντας τον κίνδυνο τα παιδιά τους να απασχολούνται με το βάρος τους από μικρή ηλικία. Μάλιστα πολλοί γονείς, αγχωμένοι με το θέμα της παιδικής παχυσαρκίας, πιστεύουν ότι το υπέρβαρο παιδί πρέπει να «χάσει κιλά». Στην πραγματικότητα, για τα περισσότερα παιδιά η διατήρηση βάρους (ή αργή απώλεια) μέσω ισορροπημένης διατροφής και άσκησης είναι ο καλύτερος τρόπος να αποκτήσουν τις επιθυμητές συνήθειες μακροπρόθεσμα, χωρίς αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και στην ψυχολογία τους.
Τέλος, με τους σημερινούς ρυθμούς ζωής, ο οικογενειακός προγραμματισμός δυσκολεύει. Για παράδειγμα, καταναλώνεται συχνότερα φαγητό απέξω, τα παιδιά διαθέτουν πιο συχνά χρήματα για την αγορά τροφίμων (π.χ. από την καντίνα του σχολείου) και μένουν πολλές ώρες μόνα στο σπίτι (οπότε δεν υπάρχει έλεγχος της ποσότητας και του είδους τροφίμων που καταναλώνουν). Τέλος, το πρωινό συχνά παραλείπεται και τα γεύματα είναι πιο ακατάστατα.


«Απαγορευμένα» τρόφιμα και τρόφιμα ως επιβράβευση/ανταμοιβή

Συχνά οι γονείς προκειμένου να «προστατεύσουν» τα παιδιά τους από τρόφιμα όπως γλυκά, αλμυρά σνακ και αναψυκτικά, απαγορεύουν την κατανάλωση τους. Όμως τα «απαγορευμένα» τρόφιμα, αυτόματα γίνονται και πιο επιθυμητά. Αντίθετα, η παρουσίαση τους σαν συνηθισμένα τρόφιμα, τα οποία, ωστόσο, πρέπει να καταναλώνονται με μέτρο, βοηθά τα παιδιά να μάθουν πώς να τα εντάσσουν στη διατροφή τους χωρίς υπερβολές.
Επίσης, η χρήση τροφίμων ως επιβράβευση ή ανταμοιβή καλλιεργεί την αίσθηση ότι ορισμένα τρόφιμα αποτελούν μέσο ικανοποίησης και προκαλούν ευχάριστα συναισθήματα. Σαν συνέπεια, όταν το παιδί βρεθεί σε κάποια συναισθηματικά δύσκολη κατάσταση, καταφεύγει στο φαγητό αναζητώντας την ευχαρίστηση που θυμάται (ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα). Αυτό μπορεί να γίνει και στην περίπτωση που το παιδί βλέπει τον γονιό του να εφαρμόζει αυτή την πρακτική π.χ. να τρώει όταν είναι στεναχωρημένος ή αγχωμένος. Επίσης, η προσφορά γλυκού με στόχο την κατανάλωση κάποιου φαγητού (π.χ. «αν φας τις φακές σου, θα σου πάρω σοκολάτα»), εντείνει την επιθυμία του «απαγορευμένου» γλυκού και την αποστροφή του φαγητού.
Όλες οι παραπάνω συνήθειες όταν γίνονται συστηματικά, οδηγούν στο λεγόμενο “comfort eating” (σε ελεύθερη μετάφραση «φαγητό παρηγοριάς»), το οποίο διατηρείται και στην ενήλικη ζωή και σχετίζεται τόσο με την παχυσαρκία όσο και με διατροφικές διαταραχές.


Συμπέρασμα

Από τα παραπάνω γίνεται εμφανές πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του γονέα στην πρόληψη και αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας. Δυστυχώς, ο σύγχρονος τρόπος ζωής σε συνδυασμό με την έλλειψη σωστής ενημέρωσης, δυσκολεύουν το ρόλο αυτό, αφού οι γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν μια μεγάλη πρόκληση χωρίς τα κατάλληλα εφόδια. Η απόκτηση βασικών γνώσεων διατροφής και η εκμάθηση δεξιοτήτων και πρακτικών που προάγουν την υιοθέτηση μιας ισορροπημένης διατροφής και ενός υγιεινού τρόπου ζωής, μπορεί να αποτελέσουν σημαντικά όπλα στην καταπολέμηση του προβλήματος της παιδικής παχυσαρκίας στη χώρα μας.
Η παιδική παχυσαρκία στην Ελλάδα έχει αυξηθεί δραματικά: υψηλότερα επίπεδα υπερβολικού βάρους και παχυσαρκίας, με περισσότερα από 4 στα 10 παιδιά να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα (ποσοστό 44%, εκ των οποίων 11,2% είναι παχύσαρκα).

Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να αποκτήσουν τα παιδιά μας υγιεινές συνήθειες
Αν θέλετε τα παιδιά σας να μάθουν να τρώνε σωστά και να γυμνάζονται, δεν αρκεί να «κρύβετε» τα κολοκυθάκια στην σάλτσα για τα μακαρόνια, όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα.
Όσο κι αν προσπαθήσετε να πείσετε τα παιδιά σας να τρώνε λαχανικά και φρούτα, να προτιμάνε τη δική σας «σπιτική» πίτσα από αυτή της πιτσαρίας της γειτονιάς και να συνηθίζουν να γυμνάζονται, δεν θα καταφέρετε τίποτε εάν εσείς δεν γίνετε το ζωντανό καλό παράδειγμα. 
Νέα έρευνα που έγινε στις ΗΠΑ με τη συμμετοχή 150 παιδιών ηλικίας μεταξύ δύο και πέντε ετών, έδειξε ότι τα παιδιά στην πλειοψηφία τους ακολουθούν τις ίδιες συνήθειες που έχουν οι γονείς τους, σε ό,τι αφορά θέματα όπως η γυμναστική και η διατροφή. 
«Η μίμηση της συμπεριφοράς των γονιών είναι ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους τα παιδιά μαθαίνουν κατά τη νηπιακή ηλικία», λέει η δρ. Rebecca Chicot, που συνυπογράφει την έρευνα.
«Γι’ αυτό και είναι η κατάλληλη ηλικία για να τα κάνουμε υιοθετήσουν μια θετική στάση απέναντι στη σωστή διατροφή, δίνοντας το καλό παράδειγμα. Το ίδιο ισχύει και για την άσκηση. Προτείνω, λοιπόν, στους γονείς, αντί να κάθονται στο παγκάκι και να παρακολουθούν τα παιδιά τους να παίζουν στο πάρκο, να πάνε μαζί τους για τρέξιμο ή να δοκιμάσουν να παίξουν κι εκείνοι». 
Για την  διατροφή στην παιδική ηλικία , χρήσιμες συμβουλές εδώ


Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας

Ένα υπέροχο παραμύθι για όλους μας.  

Για να θυμίζει ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να προσπαθούμε. 

Για σκεφτείτε πόσο σημαντική είναι η ενθάρρυνση για έναν άνθρωπο που μεγαλώνει.
 

Εσείς αναγνωρίζετε  τον εαυτό σας στο παρακάτω παραμύθι;

 


-Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!
-Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.
-Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

-Να σου πω μια ιστορία…  
Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:

''.....Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ ο μαγικός κόσμος του τσίρκου.
Ενθουσιαζόμουν όταν έβλεπα από κοντά όλα αυτά τα ζώα
που ταξίδευαν μέσα στα τροχόσπιτα από την μια πόλη στην άλλη.
Στην παράσταση όλα μου φαίνονταν μαγικά και λαμπερά,
αλλά τη στιγμή που εμφανιζόταν ο ελέφαντας ήταν η αγαπημένη μου. Το γιγάντιο ζώο ήταν τρομερά επιδέξιο, τρομερά μεγάλο και τρομερά δυνατό.
Σίγουρα ένα ζώο σαν κι αυτό θα μπορούσε να ξεριζώσει ένα ολόκληρο δέντρο
μ’ ένα μικρό τράβηγμα, το δίχως άλλο…

 

 Τι συγκρατούσε τον ελέφαντα; Γιατί δεν το έσκαγε;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι χρονών, πίστευα ακόμα ότι οι μεγάλοι τα ήξεραν όλα.
Έτσι πήγα και ρώτησα τους δασκάλους μου, το θείο και την μητέρα μου
για το μυστήριο του ελέφαντα.

Εκείνοι μου εξήγησαν ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε επειδή
τον είχαν δαμάσει. Τότε, όπως ήταν λογικό, τους ρώτησα:
«Αν είναι δαμασμένος και γι’ αυτό δεν το σκάει, γιατί τον δένουν;»
Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει σ’ αυτήν την ερώτηση.

Πολύ καιρό μετά, μια νύχτα, γνώρισα κάποιον πολύ σοφό
που είχε ταξιδέψει στην Ινδία και
αυτός με βοήθησε να βρω την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου είχε μείνει δεμένος
σ’ ένα ξυλαράκι από τότε που ήταν μικρός.
 

 
Θυμάμαι που έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα το μικρό,
το νεογέννητο ελεφαντάκι να
κάθεται δεμένο στο ξύλο.

Το φαντάστηκα να σπρώχνει και να τραβάει την αλυσίδα κάθε 
μέρα νύχτα, όλη μέρα και να προσπαθεί να λυθεί. 
 Σχεδόν μπορούσα να το δω να κοιμάται
κάθε νύχτα εξαντλημένο από την κούραση με τη σκέψη πως το επόμενο πρωί θα
ξαναπροσπαθούσε. 

 

Όλα ήταν μάταια: το ξυλαράκι ήταν πολύ γερό 
για ένα νεογέννητο ζωάκι, ακόμα και αν μιλάμε για ελέφαντα.
Ώσπου, μια μέρα, την πιο θλιβερή μέρα της μικρής ζωής του,
το ελεφαντάκι δέχτηκε ότι δεν
μπορούσε να ελευθερωθεί και παραδόθηκε στη μοίρα του.

Κατάλαβα τότε γιατί ο πανίσχυρος και τεράστιος ελέφαντας
που έβλεπα στο τσίρκο έμενε αλυσοδεμένος.
Ήταν πια σίγουρος πως ποτέ δε θα μπορούσε
να ελευθερωθεί από το ξυλάκι του.

Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. 

Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…” 




-Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. 

Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. 
Ζούμε πιστεύοντας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.

Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω.

Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. 

Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.

 Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή… Με όλη σου την ψυχή!

 


Απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay με τίτλο «Να σου πω μια ιστορία»

Να σου πω μια ιστορία


 

Πηγή:paramythitis.blogspot.gr